مناظر دلخواه

این روزها به تمرینِ باور داشتن میگذرد و جهانی دارم که توضیح دادنش بین تار عنکبوت بزرگ خبرهای ناخوشایندِ روزگار، آسان نیست. حالیست که رفتار زمانه اگر شرحش بدهی، پَرَش میدهد، از دستش میدهی. هنوز نوپایی، ریشههایی نداری که نگهت دارند و باید صبور باشی.

ولی به خاطر آب زلالی که مینوشم و تداوم پیدا میکنم از بازخوردهای این وضعیت در زندگیام، شاکرم و آرامم و انتظار را برایم آسان و شیرین میکند. خدایا ممنونم.

چشمهایم را میبندم، گلوگاهم را ببوس، چشمهایم را، و فکرهای خوبم را.

به راهِ بادیه رفتنم، خطا در خطای خوشحال. اینکه هی غلط بنویسم، او هی لوسم کند، ببخشدم، یادم بدهد، عادتِ شیرینم شده است. اینکه خطاهایم توجّهش را جلب کند، و فکر کند باید بیشتر هوایم را داشت. مورچهی شکردانم من، شاد و بررسی از مرجع مورموران طبق کپی رایت و غلتزنان در بهشتِ نگاهش. خوش به من، خوشا به من.

قلبم کمی مریض شده، ولی حالم خوب است. رفتن از شهری که در آن بزرگ شدهام، خیلی جدّی دارد اتّفاق میافتد. باران امسال زودتر باریدن گرفته تا خواستنیترین قابِ شهرم را به آخرین تصویرهایم برچسب کند. به خاکِ کودکیام قول دادهام، که اگر برگشتنی باشد، شاد و لبریز از خوشخبری باشد. قول دادهام خستگیها و دلتنگیهایم را به باد بسپارم و پُر از نشانههای خوب باشم، در وعدههای دیدارهای زود.

نگاهِ تو زیبایم کرده است. در جهان، آن که برای اوّلین بار، از بیرون به درون ریشه میدواند، برگ میزاید و گل به اطراف میفرستد انگار که من باشم، منم.

شک ندارم به تو.